Midnight deposits


Srsly?
Basehan na pala ngayon yung paghawi mo sa usok ng sigarilyo (like yung nagtataboy lang naman ng langaw sa mukha) para sabihing maarte at may attitude ang isang tao. And take note na hindi naman nga ako nagtakip ng ilong ko.

Kahit na sabihin na nating ayoko talaga ng amoy ng sigarilyo,hindi naman ako ganun ka- sensitive, at wala din akong health problems, pero sadyang ayoko lang talaga sa amoy, (no offense po talaga sa mga naninigarilyo)

Yeah, Oo, totoo at inaamin ko naman na maarte ako, pero alam ko naman sa sarili ko kung paano lumugar,nilalabas ko lang talaga yun kung kelangang-kelangan at syempre hindi para manakit ng feelings ng ibang tao, besides.

Inaamin ko din talaga na nasa nature of personality ko na ang pagiging people pleaser,well usually na lumalabas lang naman yung side na ‘to pag hindi ko masyadong kilala or close yung isang tao.

Kung ako ang tatanungin, hindi yun kaplastikan, sabihin nalang natin na hindi lang talaga ako kabilang doon sa mga prankang tao. At sure ako na, kung may nasaktan ako, hindi talaga yun intensyon, kahit papano naman kasi kilala ko ang sarili ko.

Well, di kasi talaga ako makatulog, at kailangan ko talaga ng mahihingahan.
Kaya please bear with my rants.

Ang totoo, not literally naman na narinig ko, pero base kasi sa mga tinanong nya sa friend ko about sakin, that’s what he’s trying to imply.

Hello, oa na oa, paranoid na kung paranoid, pero sa way at sa mga ganung questions nya, it only implies what I was really thinking.

Pero sana lang kasi, kinonsider nya muna yung possibilities na baka may hika ako or whatsoever na problema sa health bago nya ko pag isipan ng kung anu-ano.

Parang ang unfair lang 😦

If only a certain friend of mine was there , he would really just laugh at me, and will say

“Hindi mo naman kasi kelangang i-explain ang sarili mo sa kanila, you did nothing

Sana kasi katulad nalang din ako nila, na walang pakialam sa sasabihin ng iba.
Ayoko ko kasi talaga na may nasasabing hindi maganda against me, mabilis akong masaktan, haha, siguro wag nalang iparinig sakin, wag ng iparating sakin, pero kung pwede, wag na kung pwede, ayoko talaga ng bina-backfight ako.
Feeling ko kasi naglalakad ako na may dumi sa mukha pag ganun, masakit,! lalo pag nanggaling sa taong pinagkakatiwalaan mo.

Oa ako, worry wart?

yes!
sobra! as in super duper, mabilis ako mag-worry about things,

Lagi kong iniisip ang sasabihin ng ibang tao, yun nga ata lagi yung unang nasa isip ko, number 1 talaga na nagiging basis ko everytime na gagawa ako ng desisyon para sa sarili ko.

KONSENSYA

— Kelangan wala akong natatapakang tao, wala akong nasasaktan.
And truth to be told, lagi kong inilalagay ang sarili ko sa katayuan ng iba then after I would ask somebody kung ano ang gagawin nila if they were in my shoes, ganun lagi ang system ko, at lagi akong nagko-consult sa ibang bago gumawa ng steps, even baby steps palang.

That’s why parents would always say na wag daw akong umasa sa iba para sa sarili ko.

Hayyy eto lagi ang problema ko, ang hina ko sa Decision making, partly siguro nga kasi lagi kung inuuna yung iniisip ng iba.

I remembered once, a close friend said to me while I was seeking for an opinion/advice, she said

Don’t let other people define who you are, alam mo, yan yung magiging hindrance sa mga gusto mung gawin, yan yung pipigil sa tunay na happiness mo”.

Tumatak sya sakin, Oo, pero ang hirap.

Ang hirap hirap nya, pero honestly, Im really trying to work it out, and I guess, I’m improving naman kasi marunong na akong tumanggi sa mga invitations na hindi ko gusto and kahit papano sa mga close friends ko lumalala na rin ang isyu ko sa sarcasm, tho hindi ganun kalala ng kanila.

Actually hindi ko alam at hindi ko rin maintindihan ang sarili ko, I think this was one of the reason why I wanted to take up Psychology instead.

And maybe, this is the reason why at this point right now, being a sophomore engineering college student, ih feeling ko may kulang sakin, at kaya everytime na tinitingnan ko yung mga friends ko from this cirlce ih may nafefeel akong kaibahan ko sa kanila, I mean, i feel different, na parang kahit masaya ako with them, at super enjoyed ko ang company nila, kahit I learn to love them na kahit sa short span ng friendship namin, kahit na halos ayoko ng humiwalay sa kanila, there’s this weird feeling within myself na parang may iba akong gustong gawin, na parang hindi ako kontento at feeling ko naliligaw pa din ako ng landas at hindi ko pa alam yung totoong gusto kong mangyari.

Nagsa-strive naman ako sa studies ko kahit papano, kahit hindi katalinuhan, pero feeling ko talaga may kulang.
Pero sa totoo lang, kung isip ang paiiralin ko, gusto ko na sanang tapusin to, I mean, gusto ko na kasing gumradweyt agad, sana lang ito na talaga.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s